تبلیغات
داغ داش(کوهنوردی) - گام برداری در کوه و آشنایی با قائده نای اسمیت


صعود به قله امری اختیاری است درحالیكه فرود از آن اجباری است (اد ویستور)
درباره وبلاگ:

آرشیو:

آخرین پستها :

پیوندها:

پیوندهای روزانه:

نویسندگان:

ابر برچسبها:

آمار وبلاگ:


Admin Logo themebox

گام برداری در کوه و آشنایی با قائده نای اسمیت

نوشته شده توسط:احمدرضا دودانگه
دوشنبه 8 آذر 1389-10:04 ب.ظ

- گام برداری در كوه ( صعود )

1- بدن در هر حالتی ایستاده بر سطح افق عمود باشد.

2-  تمامی كف پا روی زمین قرار گیرد , باستثناء شیبهای تند كه با نوك پا گام بر می داریم , استفاده از نوك پا موجب

خستگی زودرس عضلات پا میگردد.

3- آهنگ حركت یكنواخت , قدم ها یكسان و با ریتم منظم حركت میكنیم.

4- ابتدا پنجه و بعد پاشنه پا روی زمین قرار میگیرد.

5- در هر گام پای تكیه گاه صاف سپس پای بعدی از زمین برداشته شود ( نباید با زانوی خم صعود كرد )

6- فاصله پاها نباید از یكدیگر زیاد باشد.

7-تنفس از طریق بینی انجام شود زیرا تنفس از دهان باعث خشگی گلو, تشنگی و در هوای سرد سرماخوردگی و عفونت گلو میگردد .

8- در شیب های تند و ارتفاعات بالا با هر گام دم و با گام بعدی عمل باز دم را انجام میدهیم.

9- پس از هر یك ساعت حركت پنج دقیقه استراحت لازم است.

10- برای هر صعود مهم ترین مسئله تقسیم صحیح انرژی می باشد.

- روش بازگشت ( گام برداری در بازگشت)

1- پا از زانو كمی خم و با انعطاف حركت میكنیم.

2- ابتدا پاشنه و سپس پنجه پا را روی زمین قرار میگیرد.

3- اگر شیب تند است , به روش پلكانی و از پهلو با بقل پا فرود میآییم.

4- در شن اسكی ها , باید بدن را كمی خم و پاشنه پا را در شن فرو كرده فرود میآییم.

- چگونه حركت كنیم؟

      فرمول كلاسیك آن عبارتند از:

   - هماهنگی قدم با نفس , تنظیم سرعت حركت با شیب و سختی مسیر.

   - در تابستان استراحت در فواصل معین و در جاهای بدون باد.

   - در زمستان حركت مداوم.

   - نه خیلی سریع و نه خیلی آهسته ( معمولأ ابتدا آهسته و پس از گرم شدن تندتر ).

   - حركت با چشم باز, با توجه به اطراف و مسیر بازگشت و با توجه به فواصل و موانع و زمانها .

   - در صورت لزوم یادداشت برداری و جمع آوری هر چه بیشتر اطلاعات.

  با احتیاط و بدون خطر كردن زیاد.

هنگام کوهنوردی باید انرژی خود را به گونه ای تقسیم کرد تا کمتر خسته شویم. تند راه رفتن در سربالایی ها به ویژه در کسانی که فاقد آمادگی جسمانی لازم اند یا این که کوله پشتی سنگین با خود به همراه دارند، نه تنها باعث تنگی تنفس خواهد شد بلکه مصرف انرژی بیشتری را می طلبد. اگر این عمل ادامه یابد ، شخص موهنورد به اصطلاح "خواهد برید". بیشتر کسانی که در کوه : می برند" آن هایی هستند که انرژی خود را به خوبی تقسیم نموده اند.

طول قدم یک کوهنوردی باید با در نظر گرفتن قد و عوامل دیگری همچون شیب مسیر تنظیم شود. در مکان های تقریبا تخت که شیب اندکی دارند ، می توان قدمهای بلندی برداشت. ولی در سربالایی ها و مکان های پرشیب باید فاصله قدمها را کوتاه تر در نظر گرفت تا خستگی به کمترین میزان خود برسد.

هنگام راهپیمایی باید تمام سطح پا روی زمین گذاشت . اما در بعضی از سربالایی ها می توان فقط از قسمت جلویی پا نیز استفاده کرد.

یکی از نکات بسیار مهم در کوهپیمایی، تنفس صحیح نگام صعود و فرود است . زیرا که با تنفس صحیح، اکسیژن کافی به بدن خواهد رسید. به خصوص که در ارتفاعات به دلیل کم شدن میزان هوا ، بدن نیاز به مصرف انرژی بیشتری برای کسب اکسیژن مورد نیاز خود دارد. هنگام دم می توان هم از بینی و هم از دهان استفاده نمود ( با نسبت 70 به 30 درصد ). استفاده صرف از بینی با توجه به تمام مزایایی آن ، به دلیل حجم هوای ورودی کمتر ، گاهی اوقات امکان پذیر نیست (1).

هنگام بازدم باید هوای درون ریه ها را محکم از دهان خارج کرد ( بازدم قوی ) تا بتوان از حجم هوای مرده داخل ریه ها تا حد امکان کاست و هوای پر اکسیژن را جایگزین نمود . تعداد دم و بازدم ، به عواملی چون ارتفاع ، آمادگی جسمانی ، شیب مسیر ، طول قدم ها حجم ریوی ، میزان رطوبت هوا و در نهایت نحوه قرار گیری سر و گردن بستگی دارد.

معمولا نمی توان مدت زمان طی یک مسیر معین را با دقت کامل تعیین کرد . اما روش هایی وجود دارد که می توان با استفاده از آن ها این زمان را با دقت قابل قبولی به دست آورد . یکی از این روشها به ریالائده نای سمین (Naismith's Rule) معروف است . با استفاده از این قانون و داشتن نقشه های بزرگ مقیاس ( مقیاس 5000/1 یا بزرگتر) می توان قبل از انجام یک برنامه تقریب خوبی برای زمان انجام آن برنامه به دست آوریم .

قائد نای اسمیت برای تخمین زمان انجام یه برنامه :

  • برای هر 5 کیلومتر راهپیمایی در مسیرهای تخت و ساده 1 ساعت در نظر می گیریم.
  • برای هر 3 کیلومتر کوهپیمایی در شیب ها که شما را به تقلا وا می دارد ، 1 ساعت در نظر می گیریم.
  • برای هر 1 کیلومتر مسیر ناهموار ، بوته زار انبوه، برف نرم ، شن زار، 1 ساعت در نظر می گیریم.
  • به ازای هر 500 متر افزایش ارتفاع ، 1 ساعت به زمان کل اضافه می کنیم.
  • به ازای رهر 1000 متر کاهش ارتفاع ، 1ساعت به زمان کل اضافه می کنیم.
  • در ممجموع به ازای هر 5 ساعت نیز 1 ساعت اضافی برای اوقات تلف شده و استراحت در نظر می گیریم.

باید عادت نماییم تا بعد از حدود 2 ساعت کوهپیمائی مداوم حدود 10 تا 15 دقیقه استراحت کنیم تا بدن ما بتواند خود را برای فعالیت بعدی آماده کند .

در موقع عبور از سطوح شیب دار باید عمود بر سطح حرکت نماییم در این حالت پاها را نیز عمود بر سطح افق قرار داد.

در شیب می توان از باتوم راهپیمائی نیز استفاده نمود.

تا حد امکان از صعود در شیب های پر از سنگریزه و شن اجتناب نمایید چرا که با صرف انرژی زیاد مسافت کمی را خواهید پیمود . در این جور مکان ها باید جایی را انتخاب کرد تا شخص به عقب لیز نخورد ، هنگام پایین آمدن از این نوع سطوح باید اول پاشنه پا را روی زمین گذاشت .

هنگام پاین آمدن از شیب های تند بهتر است فاصله قدم ها را کوتاهتر انتخاب نماییم. رعایت فاصله مناسب با نفر جلویی نیز از واجبات است . به طوری که اگر نفر جلویی ناگهان ایستاد ، تعادل نفر قبلی به هم نخورده و احتمالا به نفر جلو برخورد نکند. از سویی اگر تعادل نفر عقب به هم خورد ، نفر جلویی فرصت کافی برای عکس العمل داشته باشد . باید به خاطر بیپاریم که هنگتم پایین آمدن متناسب با میزان شیب مسیر زانوها را خم و بالاتنه را نیز به شرط آن که مرکز ثقل بدن هنوز داخل سطح اتکای بدن بماند. ه جلو متمایل کنیم.

شیب های بیش از 20 درجه را چه هنگام صعود و چه هنگام فرود حتما به صورت مارپیچ (زیگ زاگ) طی نمایید. زیرا در این صورت فشار وارد بر بدن بسیار کمتر می شود(4). به یاد داشته باشید که هر چه شیب تند تر می شود، زاویه بین دوخط زیگزاگ(5) کمتر و طول مسیر زیگزاگ کمتر و طول مسیر زیگزاگ با توجه به پهنای منطقه مانور بلندتر می شود.

هنگام بالارفتن از شیب بهتر است که از پاکوب ها (6) برای طی مسیر استفاده شود و حتی المقدور از مسیرهای نامشخص پرهیز گردد.

مسیرهای با شیب کم را می توان به طور مستقیم بالا رفت . این مسیرها اکثرا مسیرهایی هستند که از گذشته های دور اهالی کوهپایه نشین آن منطقه ، در شرایط هوایی مناسب ، به دلایل متفاوت در آن تردد می کردند که اکنون مورد توجه کوهنوردان قرار گرفته است . این گونه مسیرها غالبا در کنار رودها یا کَمَربُر کوه ها قرار دارد.

به هر روش که در حال بالارفتن از شیبی باشیم باید پای باردار بعد از هر گام همیشه به صورت مستقیم قرار بگیرد. این عمل باعث می شود تا فشار وزن بدن از روی ماهیچه های پا خارج و به استخوان ها و تاندوم ها منتقل شود. در غیر این صورت ماهیچه های پا باید دائماً وزن بدن را تحمل کنند. که این امر سبب خستگی زودرس خواهد شد .



نظرات() 
تاریخ آخرین ویرایش:- -

siusegee.wordpress.com
دوشنبه 1 خرداد 1396 09:58 ق.ظ
I have been browsing on-line more than 3 hours lately,
yet I never found any interesting article like yours. It is lovely worth enough for
me. Personally, if all site owners and bloggers made just right content as you did, the internet will probably
be a lot more helpful than ever before.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر